حضرت حجّت را در سعهء ارض با كمال عزّت و احترام و با احشام و خدّام ، استبعاد مىنمايند . هم‌چنين به زندگانى حضرت خضر ، الياس و عيسى اعتقاد دارند ، چنان‌چه در اخبار فريقين است و لكن آن‌چه رسول خدا صلّى اللّه عليه و إله و آباى طاهرين مهدى عليه السّلام از وجود و بقاى او در دنيا و غيبتش از انظار خبر داده‌اند ، آن‌را تصديق نمىنمايند ، بلكه در مقام انكار ، استبعاد و مكابره برمىآيند و چه نيكو الزامى است از موردين اين شبهه ، فرمايش جمال الصّالحين در محجّه كه وصاياى آن جناب به خلف با شرفش است ؛ چه در آن كتاب ، بعد از اين‌كه فرزندش را به اعتقاد به حجّت و شؤونات آن بزرگوار وصيّت مىنمايد ، مىفرمايد : روزى در بغداد در مجمع من جماعتى حاضر شدند و در ميان ايشان يكى از فضلاى عامّه بود ، صحبت ما به ذكر مهدى موعود عليه السّلام و آن‌چه اماميّه به آن اعتقاد دارند و از حيات و غيبت آن حضرت ادّعا مىنمايند ، منجر شد . آن عالم ، آن‌را به اشدّ انكار ، منكر گرديد و بر آن‌چه اماميّه در حقّ آن سرور اعتقاد دارند ، تشنيع نمود . من در جواب او گفتم : اگر امروز كسى حاضر و مدّعى اين شد كه من ، مانند راه رفتن بر روى زمين ، بر روى آب راه مىروم ، پس مىبينى تمام اهل بلد كه هرگز چنين امرى را مشاهده نكرده بودند ، اجتماع مىنمايند كه راه رفتن آن شخص را بر روى آب مشاهده نموده‌اند و از اين قضيّه تعجّب خواهند نمود . سپس در يوم ثانى ، باز شخصى بيايد و همين ادّعا را نمايد كه من نيز ، مانند مشى بر روى زمين ، بر روى آب مشى مىكنم . البتّه تعجّب مردم از مشاهدهء فعل دوّم ، كمتر است ، زيرا روز گذشته ، مثل آن‌را ديده بودند . بلى ! تعجّب آن‌هايى كه روز گذشته نديده بودند ، بسيار است . اگر شخص ثالثى در روز سوّم مدّعى همين فعل شود و بر روى آب راه رود ، هرآينه تعجّب مردم كمتر خواهد شد ، چون اين كار را قبل از اين دو نفر ديگر مشاهده كرده بودند و اگر شخص رابعى اين امر را به جاى آورد كه اشخاص سابق الذّكر به جاى